Zapraszam do czytania :)

- 481 "...dnia tego słońce zaćmiło swe oblicze, a jaskółki ludzkim głosem obwieściły, że narodzi się Bohater..." - cytat z propagandowej broszury Białego Zakonu, zaczerpnięty z legend plemiennych.

I faktycznie narodził się wyjątkowo szkaradny brzdąc - Gwizdacz (imię dziecięce, imię po obrzędzie inicjacji - Kerkost). Ze względu na interesujące rokowania szamańskie (podejrzewa się, że naczelny szaman maczał w narodzeniu nie tylko palce), dziecięcia nie tylko nie porzucono, a nawet starannie wykształcono (wiecie tak jak to się weźmie wojownika (oficjalnego ojca) i szamana (no... jak by tu rzec...ojca ...hmm...chrzestnego) na nauczycieli, to coś ciekawego można wychować).

- 460 osada podupada i z wolna pustoszeje - wiąże się to z migracją zwierząt i postępującym brakiem stałych osadników (niewystarczająco wykształcona kultura rolna, której mizerne efekty nie potrafiły w wystarczający sposób zapewnić utrzymania).

Przypominam, że autorem kroniki jest Ramirez ;)

Chciałbym poinformować, że prace nad nową wersją tej witryny trwają już od dłuższego czasu i z każdym dniem prace te posuwają się do przodu. Nie jestem jeszcze w stanie dokładnie określić daty zastąpienia obecnego Magoru nowym, ale myślę, że stanie się to jeszcze w tym roku, a może nawet miesiącu. W nowej odsłonie wprowadzonych zostanie wiele zmian. Główną będzie chyba zmiana Galerii, która jak na razie wygląda dość nieciekawie. Nie chcę za dużo zdradzić, więc reszta będzie niespodzianką.

Ojojoj... Znowu przegapiłem piątek. No trudno, lepiej późno niż wcale. Oto kolejna, czwarta już odsłona kroniki:

- 600 pierwsze budynki na terenie między rzeką a wzgórzami, osada o charakterze czasowym (zimy). Początkowo jest to jedna, potem dwie, proste wielorodzinne chaty o wym. ok. 4.3x10.5 jardów stykające się pod kątem prostym. Parokrotnie odbudowywane po napadach i wiosennych powodziach, przeniesione zostały na wyższe tereny i z czasem zabezpieczone palisadą, która wydzieliła przed nimi kwadratowy plac. Od tego czasu (ok.- 560) stały się zalążkiem siedliska całorocznego.

-560 do - 480 rozwój osady - dobudowano dwie chaty tworząc czworobok budynków z jednym wąskim przejściem zamykanym pojedynczą bramą, nadmiar osadników zajmuje namioty dookoła. W okolicy przetaczają się wojny i wojenki, bitwy i bitewki, potyczki i patyczki (w skrócie czytaj "kształtują się podstawy państwowości").

Z dniem dzisiejszym Quellen zostaje Radną Magoru! Dołączy zatem do Rady w której skład wchodzi również Ramirez i Galahad Gesco. Pozdrawiam.

Trzy nowe wiersze pojawiły się w zbiorze Naarien. Droga na skróty tutaj.

Poprawił sakwę i dziarsko ruszył...

Łagodny opar, snuł mu się pod nogami. Tak, ten opar go nieco zastanawiał...Bajki, bajkami, ale prawie już ściemniało, a ta mgiełka...Nie to, że wierzył w bajania... Mocniej ścisnął rękojeść myśliwskiego noża...

Według powszechnie znanych praw nieszczęścia chodzą parami, trójkami i w ogóle większymi grupami, dlatego też nie wywołał specjalnego zdziwienia na twarzy naszego bohatera fakt, że akurat w momencie, gdy jedną ręką podtrzymywał sakwę, a drugą kurczowo zaciskał na nożu... ziemia usunęła się mu spod stóp...

- A łał... - po krótkim locie dupnął o kamienie aż zagrzmiało.

Z powodu braku wizji resztę wydarzeń streszczam. Dzielny wędrowiec posuwając się po omacku, na czworaka, czujnie nasłuchując i wcale nie prowadząc ze sobą rozmów, eksplorował wypełnioną ciepłą parą przestrzeń...Pobieżne badania utwierdziły go w przekonaniu, że żyje (znów!), skręcił kostkę, a niepohamowana żądza przygód skłoniła (po godzinie czujnego nasłuchiwania) do obmacania ścianek loszku a właściwie, jak się okazało, początku korytarza. Zbędnym wydaje mi się dodanie szczegółu, że (dla podkreślenia dramaturgii) otwór "wpadowy" był za wysoko. Pozostała mu jedna droga... Im dalej w głąb tym mgła malała, a temperatura rosła. Pojawia się wizja w postaci krwistego poblasku, ale nadal uparcie streszczam.
Mimo przyjemnie rozchodzącego się ciepełka, nie czuł się podniesiony na duchu. Narastał czerwonawy poblask...Koniec końców dotarł do sali, której naturalny wygląd wzbogacony został o parę prymitywnie narysowanych na ścianach scenek rodzajowych (jak to bliźni robią sobie nawzajem krzywdę w celach kulturowo - religijnych) i wyraźnie ukształtowane ludzką (?) ręką (?) kamienne ocembrowanie Tajemniczej Studni. Na ścianach pełgały świetlne refleksy... Pobieżny rzut oka do topornie obudowanego wnętrza uświadomił naszemu bohaterowi, że nie ma zwichniętej nogi, a otwór, przez który wpadł, nie jest tak niewidoczny i daleki... Na zewnątrz mimo ciemności nie było już tak strasznie, a droga, jaka mu pozostała do obozowiska wcale nie zajęła tak dużo czasu...

Kolejna kategoria domków doczekała się nowej wizualizacji. Oto jak się teraz prezentują:

Przepraszam, że w zeszłym tygodniu nie zaprezentowałem kolejnej odsłony naszej kroniki. Dziś postaram się to wynagrodzić dłuższym fragmentem. Zapraszam:

- A by to pokręciło ! - zatrzymał się i strzepnął pluchę z kołnierza kożucha. Przez zasnuwające niebo ciężkie, szare chmury krótki zimowy dzień kończył się wyjątkowo wcześnie.
- Nie dojdę do nocy... Cheba, że by tak jakoś na skuśkę...
Podrapał się po zarośniętym podbródku i wytężył wzrok.

- Jakby tak bez te górki...A jakby nie, to i tak tam lepiej przenocować, niż się patolić na te chude drzewka...

Jak powiedział tak i uczynił. Teren przyjazny do wędrówki i nawet śnieg nie taki głęboki...Czego przyczynę zaraz poznał, gdy wpadł po pas w lodowatą wodę. Śnieg widać, gdy suchy z koryta rzeczki zwiewało, a jak namókł to i cienko pozostał.
-Zamarznę, jak mi bogowie mili, zamarznę...

Prognozy się widać nie spełniły, bo nie uszedł wiele kroków, gdy narzekając pod nosem - wciąż żywy - dotarł na łagodnie wznoszący się kamienisty grunt. Tu otrzepał kapotę i wyżął nogawice.

-Ruszać się, ino ruszać...

Przed nim wznosił się ciąg pagórków o poszarpanych wierzchołkach. Górował wśród nich jeden, który jak pamiętał z podań z dzieciństwa, starsi nazywali Kerm lub bardziej swojsko Gardziel Złego. Wznosił się jak wielkie przewrócone wiadro, na z grubsza nizinnym terenie i rzeczywiście był czarny (kerm = czarny). Miejsce dobre do obrony, na osadę warowną czy coś takiego. Pod warunkiem, że chciałoby się komuś dygać z wodą na przeszło tysiąc łokci pod mocno stromą górę. Tysiąc, a może i więcej - pomyślał autor.

- Tia...-potwierdził dociekania autora Warny - ...a może i tysiąc dwieście...

Pozdrawiam i zapraszam do kolejnej odsłony w przyszły piątek.

Ponieważ już od dawna nie miałem kontaktu z Delirią, nie wiem jak miałyby wyglądać dalsze losy konkursu, który dawno temu został ogłoszony w dziale "królestwo". Postanowiłem więc usunąć informację o konkursie i ogłaszam, że najprawdopodobniej konkurs ten nie zostanie roztrzygnięty. Przepraszam zwłaszcza tych, którzy wysłali Delirii swoje konkursowe prace. Mam nadzieję, że w przyszłości unikniemy tego rodzaju wpadek.

Dzięki osobie, której nie chcę jeszcze ujawnić w Magorze pojawiły się nowe wizualizacje chat jakie można sobie zakupić po zalogowaniu w dziale "kupno".
Oto one: